vrijdag 6 mei 2011

Dag 28 - Maui - Road to Hana

Potverdikkie, is zomaar de alllllllerlaatste volle dag op dit prachtige eiland aangebroken. Daarom zijn we er vroeg bij, we hebben veel op de planning staan. Eerst zeggen we nog even gedag tegen Harry, Corry & Kathy, want zij vertrekken vanmiddag. En hoewel ze op zich wel weer zin hebben om thuis te zijn, vinden ze het niets om weg te gaan en zien ze op tegen de terugreis. Gelukkig hebben wij tot morgen uitstel.
Voor het ontbijt rijden we naar Kamaole Sands, waar we het veelbesproken ontbijt bij onze vrienden gaan nuttigen. Vers fruit, smoothies..,. een goede bodem voor de task van vandaag: The road to Hana.

Met twee cabrio's gaan we op weg. We rijden over de snelweg die dwars over midden van het eiland, tussen de twee hoge bergen doorloopt. Bij Kahului hebben we een beetje moeite om de weg te vinden, maar al snel komen we op de goede weg. De weg naar de Road to Hana.
Je kunt je afvragen; waarom zou je een stuk gaan rijden, om vervolgens nog een stuk over een weg te gaan rijden, en dan weer terug... nou, lees dan nog even verder.

De eerste stop is al snel, bij Hookipa Lookout. Daar kunnen we vanaf een klif de surfers zien die hun leven wagen op de hoge golven bij Hookipa Beach. En surfen kunnen ze! Terwijl wij gisteren dachten dat de hoge golven op Big Beach niet erger konden, laten de surfdudes nu wel even zien dat wij slechts mietjes zijn. Het is een beetje miezerig, dus na een kort gratis surf-showtje, vervolgen we onze weg.

Al snel worden de dorpjes vervangen voor groen, veel groen, en een diepblauwe zee aan de andere kant. Het is een beetje gek weer, soms regent het, soms schijnt de zon, dus we laten de kap van de cabrio's lekker dicht. Na bocht nummer zoveel, parkeren we de auto en gaan op zoek daar de Twin Falls. Het zonnetje schijnt weer en we lopen lekker over het pad dat ons naar de watervallen moet brengen. Langs de kant staan de mooiste bomen en planten(bamboe, bananenplanten) en we blijven maar foto's maken. We nemen nog een alternatieve route langs de rivier en zien daar zowaar ananassen in het wild groeien!
Op een gegeven moment is er een klein issue met de weg naar de waterval toe, want er stroomt een ware rivier dwars over de weg heen. Er hangt nog een bordje waarop staat dat Flash Floods op ieder moment van de dag kunnen voorkomen. Maar goed, het water staat gewoon een beetje hoog vanwege de regenval van vannacht, toch? Een beetje aarzelend en wankelend steken we hand in hand de rivier over. Tot onze kuiten in het water en de stroming is flink, dus je moet echt uitkijken dat je niet op je gezichtje gaat.
Eenmaal veilig aan de overkant zoeken we verder naar de watervallen waar we voor komen. We komen op een smal pad met aan het eind een soort balanceerrandje waar water over heen stroomt. Het ziet er heel glibberig uit en een deel van ons twijfelt of we het wel moeten doen. Maar dan begint het te regenen... en die regen verandert al snel in een soort regendouche, want binnen een minuut zijn we doorweekt. We hollen terug (want met een hoosbui een glibberig randje oversteken....) ook bedenken we dat het misschien wel verstandig is om het riviertje weer over te steken, voordat we niet meer terug kunnen. Daar aangekomen, lijkt die conclusie wat aan de late kant, want het water kolkt een stuk woester dan daarnet. Maar we zijn toch al nat, en dat het water dan nu tot boven onze knietjes komt, maakt dan ook niet meer uit. Elkaar maar weer even goed vastgehouden, want de stroming was nu wel heel sterk. Toch al zeiknat, doen we niet eens meer een poging om naar de auto te rennen, en als we daar aankomen, schijnt de zon weer.
Op de parkeerplaats, in front of alle andere toeristen, kleden we ons lekker uit, en beginnen allemaal theatraal onze kleren uit te wringen. We proberen het nog een beetje te drogen in de zon, maar we willen ook wel weer verder. Dus met wat provisorische droge kledingstukken stappen we weer in de auto.
Bij een van de vele bruggetjes op deze weg, stoppen we, omdat hier dan wel een waterval te zien moet zijn. Maar je moet er een stukje door de jungle voor klauteren. Dus de mannen, Cath & Carlijn wagen 't er op, en de drie overgebleven dames blijven bij de auto...
Helaas zonder autosleutel, want ook het setje droge kleren wordt natgeregend door een spontane hoosbui. Ook de jungle-bedwingers komen druipend tussen de bomen tevoorschijn. Maar ze hebben wel een waterval gezien.

We rijden verder over de mooie Road to Hana, inmiddels hebben we alleen nog maar droge handdoeken en sarongs, dus het moet er vrij bijzonder uitgezien hebben, toen we stopten bij Uncle Harry's voor iets te eten. Gewoon een schuurtje met wat soep en wat oppiep-eten, maar heel erg welkom nu we allemaal koud (hoe krijg je het voor elkaar op Maui) en nat zijn.

We besluiten op zoek te gaan naar de zogenaamde black beaches. We vinden er eentje, maar daar doen we alleen een stiekem plasje achter de auto. Gelukkig vinden we de weg naar Wai‘anapanapa State Park, een van de mooiste plekken op Maui, wat ons betreft. Een prachtig contrast met het helderblauwe water, witte schuimkoppen, het groen en de zwarte vulkanische rotspartijen met blowholes, die we natuurljk allemaal erg interessant vinden. We lopen een beetje rond, en vinden een echt zwart strand(je). De zee is alleen vrij woest, dus je moet uitkijken dat je niet verrast wordt door een golf.

Ralph, Mark en Carlijn gaan op onderzoek uit, en die zien we vanaf het zwarte strandje ineens bovenop een rots hoog boven de zee te voorschijn komen. Maar terwijl ze daar van het uitzicht genieten spat er een enorme golf tegen de rots op, met het gevolg dat ze voor de derde keer die dag helemaal nat worden. Gelukkig duiken ze nog wel op tijd weg om de camera's te beschermen. :-D

We besluiten niet verder naar Hana te rijden, omdat het nog een flink eind terug is, en iedereen een beetje koud en moe is. Ralph, Lau, Harmke en Mark besluiten de kap van de auto te halen, omdat de zon nu lekker begint te schijnen. Het is een gokje, maar we komen gelukkig helemaal droog over, en zo hebben we nog veel meer van the Road to Hana kunnen zien, horen en ruiken.
We rijden met Harmke en Mark weer terug naar Kihei (waar geen spatje regen gevallen lijkt te zijn, het zijn echt twee werelden, de Zuid-en de Noordkant van Maui). De anderen gaan nog even shoppen.
Op het balkon van onze kamer in het Maui Coast Hotel genieten we nog even van onze allerlaatste zonsondergang op dit fijne eiland. Dan gaan we snel douchen en met het shuttlebusje van het hotel worden we naar het befaamd Steakhouse Fat Daddy's gebracht. Helaas is het een beetje een teleurstelling voor Ralph, want ze hebben geen patat.
Harmke en Mark brengen ons terug naar het hotel, waar we al een klein beetje onze koffers reorganizen. Morgen gaan we alweer weg... en dat vinden we helemaal niet leuk...

donderdag 5 mei 2011

Dag 27 - Maui als meneer en mevrouw De Leeuw

En dan wordt je dus wakker al getrouwd stel. Meneer en mevrouw de Leeuw. Het is wat! Ralph is eigenlijk nog iets vroeger wakker dan zijn kersverse vrouw, en doet nog even keurig aan Dodenherdenking. Want het is 8 uur (20:00 op 4 mei in Nederland). Ook op Maui vergeet je je roots niet.
Om half 9 wordt er op de deur geklopt; Champagne van het hotel! Alstublieft! Maar ja, champagne op een lege maag, da's over het algemeen niet zo'n verstandig idee, dus zoeken we iets lekkers uit en bestellen we roomservice. Als snel staan de Maui Island Pancakes, fruitsalade, jus d'orange en koffie op 't gigantische bed en kunnen we lekker dippen en smullen.
We laten bij nader inzien de champagne maar helemaal staan, omdat we vandaag nog het een en ander moeten doen, en we toch nog wat van het eiland willen zien. De hele dag in bed blijven zou doodzonde zijn. Vooral omdat het er buiten zonder uitzondering strakblauw en zonnig uitziet.
Nadat Lau vier keer d'r haar heeft gewassen om de haarlak eruit te krijgen en we alle trouwpapieren bij elkaar hebben gezocht, vragen we bij het hotel of het Maui Coast-busje ons even naar het restaurant kan brengen. Dan kunnen we de auto oppikken (leer is best heet als het een tijdje in de zon heeft gestaan) en de papieren op de bus doen bij het postkantoor. De papieren moeten namelijk naar Honululu (op Ohau) gestuurd worden, om daar een handtekening en een stempel te krijgen van een belangrijke meneer of mevrouw aan het State Department of Health. Dan worden de papieren naar Nederland gestuurd, en dan kunnen we het ook daar legaal maken. Gedoetje... maar dat geeft helemaal niets.
Iets verderop stoppen we nog even bij een marktje om te kijken naar een leuk trouwsouvernirtje, iets in de trant van een authentiek Mauiaans handwerk-naambordje-dingetje. Maar we vinden niets leuks, dus kopen we nog maar wat cadeautjes voor de mensen thuis.
Tegenover Café 'O Lei schijnt een briljante koffie/smoothie-bar te zitten, dus die moeten we nog even uitproberen, en dat doen we dan ook. We hebben nu ECHT vakantie op Maui. We hoeven niets meer. Heerlijk. Bij de winkeltjes bij het smoothiebarretje (inderdaad een aanrader) komen we Rob en Annemieke tegen, die lekker aan het shoppen zijn. Later blijkt dat Harry, Corry en Kathy hen ook zijn tegengekomen. Hoe klein is Maui eigenlijk? Net een dorp!
We gaan terug naar het hotel en bellen onze vriendjes waar ze uithangen. Ze zijn neergestreken op Big Beach en het is er fantastisch. We twijfelen geen moment en graaien als volleerde strandgangers onze zut bij elkaar en cruizen naar Big Beach. Het ligt een stukje verder dan 'ons trouwstrand', maar we komen er wel langs, dus we zwaaien er nog even gezellig naar.

Bij Big Beach lijkt het erg druk met auto's, maar eenmaal op het strand blijkt het zo uitgestrekt, dat we daar helemaal geen last van hebben. En het klopt, het is inderdaad fantastisch. De zee is hier zo blauw en het strand is zo wit... zucht. We vinden onze vriendjes al snel. Een stel zijn verderop bij de rotsen aan het snorkelen, de rest ligt te chillen in de zon.
We spotten de bodyboards die ze in hun appartement hebben gevonden, en duiken ermee het superblauwe water in. Heeerrrrlijk!
De zee wordt hier vrij snel diep, wat ook betekent dat de golven ook een stukje hoger zijn dan gewend. Dus terwijl we dapper op onze surfbordjes over de golven proberen te peddelen, worden we genadeloos op het zand gesmeten. En eigenlijk is dat alleen maar heel indrukwekkend en grappig.
Na als een stel kleuters gillend een tijdje in de golven te hebben doorgebracht, krijgen we honger en scoren de mannen burrito's bij de burrito-kar aan het strand. Lekker kanen op het strand in de zon. Dit is nog zo'n perfect dagje. Heel anders, maar wel fantastisch.
We gaan even saampjes aan de branding zitten om dit allemaal even te beseffen. Eigenlijk willen we hier niet meer weg. Maar terwijl we plannen maken om hier voorgoed te gaan wonen, geeft Mark hilarisch een soort van surfshowtje weg, wat we op de gevoelige plaat leggen.


Na al dat gegein is het tijd voor de allerbelangrijkste missie van deze vakantie: het vinden van Secret Secret Beach. Dit strand is zo geheim, dat het zelfs twee keer secret is! Al in Nederland hebben we ons hier over verbaasd en we zijn vastbesloten het strand te vinden. Inmiddels hebben we her en der op Maui wat info ingewonnen over Secret Secret Beach, dus vandaag gaat het er van komen.
Onderweg daar naartoe stoppen we nog even bij een kraampje waar ze kokosnoten en annanas verkopen. Maar er zit daar wel zo'n grote, dikke hawaiiaanse vrouw met een hakbijl de kokosnoten doormidden te choppen, dat we er een beetje bang van worden. Daarom laten we ons massaal afzetten voor 10 dollar per kokosnoot. Maar het is wel lekker verfrissend!
Vlakbij Secret Secret Beach zetten we de auto's aan de kant en lopen via een ander strand, bosjes met enge spinnen en rotsen naar het strand waar we het al maanden over hebben. Maar als we de rotsen afklauteren wordt het ons al snel duidelijk waarom het Secret Secret is... het is een piemelstrand! Ook op Maui is er ruimte voor naturisten.
Totaal uitgelaten over het feit dat we het ein-de-lijk gevonden hebben waren we daar een beetje misplaatst natuurlijk. Dus eventjes snel wat foto's gemaakt, en daarna snel weer weg. Overigens is kun je ook gewoon trouwen op een blote billen-strand, want er stond op een gegeven moment een meneer in een pak met een violist ernaast. Op onze weg terug kwamen we zijn bruid tegen, die dus net als wij over de rotsen moest klauteren. Dat ging gisteren toch iets gemakkelijker bij ons!
We rijden allemaal naar onze 'huisjes' waar we ons opfrissen voor een diner op uitnodiging van Rob en Annemieke. Het is een bijzonder restaurant, want ze hebben geen vergunning voor alcohol, daarom worden er bij de dichtstbijzijnde supermarkt wijntjes en biertjes gekocht! Gezellig op een binnenplaatsje hebben we ons laatste gezamenlijke maal, want morgen gaan Harry, Corry & Kathy er van door.
Toch wordt het geen latertje, want iedereen is moe van de afgelopen dagen en gaat lekker bijtijds naar bed! Bovendien staat morgen voor ons de Road to Hana op het menu!

woensdag 4 mei 2011

Dag 26 - Trouwen op Maui

Na een onrustig nachtje bij een 'vreemde' in bed, staat Lau al om 7 uur naast d'r bedje. Zachtjes neemt ze een douche, om Kathy niet wakker te maken. Daarna kijkt ze een beetje naar het Hawaii Scenic Channel kijken. Om alvast in de stemming te komen voor nog meer mooie plaatjes vandaag.
Om kwart voor negen zijn Corry en Kathy klaar om samen met Lau naar de Nail Bar te gaan. Daar gaan alle dames vandaag hun nagels laten doen! We halen Annemieke op, en na een ontbijtje van de ABC market, lopen we met koffie richting de nagelsalon, 2 bloks verderop.
De andere meiden zijn al bij de studio. Hoewel Carlijn had gereserveerd, schrikken ze toch van 8 vrouwen die mooie hand- en teennagels willen. Maar goed, iedereen word in een massagestoel gehesen en of op een krukje gezet en er kan begonnen worden.
Druk wordt er geknipt, geveild, geplakt, gekwast, gelakt, gemasseerd, geschuurd. We zien tools die we nog nooit gezien hadden, en het maken van de acrylnagels van sommige meiden is een kunst op zich.
Omdat het een beladen dag is, zitten de eerste tranen er rond een uurtje of tien al wel op, als Carlijn zien wat de nagelmevrouw met haar grote teen heeft gedaan. Een mooi bloemetje! Ze moet er spontaan van huilen, en moeders doet lekker mee...
Na dik drie uur, heeft iedereen een uitgebreide pedicure gehad.; is van al zijn eelt af, heeft koude benen van het speciale verzorgende masker wat ze op de beentjes smeerden, en de nageltjes zitten mooi in de lak. Allemaal versierd met bloemetjes en een mooie french manicure. Ook de handjes zien er weer piekfijn uit. Lau heeft voor de handigheid een hartje laten schilderen op haar ringvinger, dan kan Ralph zich straks niet vergissen.
We zijn klaar om lekker te gaan lunchen.
Ondertussen dacht Ralph relaxed op te kunnen staan, als ineens om kwart voor negen Maarten en Mark al voor zijn deur staan. Ralph stond onder de douche dus die moest in zijn handdoekje open doen. Na een aankleedsessie en een snelle boterham met pindakaas, gingen de mannen de auto wassen. Want die moest natuurlijk ook mooi uitzien voor de bruiloft. Na een zoektocht, vonden ze bij Kamaole Sands een wasstraat. Even het autootje afspuiten, en naar het zwembad maar weer!
Na een tijdje voegt ook Rob zich bij het groepje mannen, en ze halen een lekker bak koffie. Althans... een enorme kop met slappe vieze bocht. Maar... ze hadden mazzel volgens de mevrouw van de poolbar; straks ging ze verse zetten, en een refill was gratis! Kortom, bedankt voor de oude koffie!
Ook Harry komt even lekker luieren in de jacuzzi en in het zwembad, maar om half twaalf is het tijd om snel om te kleden, want er moet geluncht worden.
Als de dames haast high van alle nagellakluchtjes de salon uit komen rollen, zitten de heren al in het restaurant. Het is de eerste keer dat Ralph en Lau elkaar zien, dus dat is wel eventjes bijzonder (nog nét geen traantjes). Lau heeft speciale slippers gekregen, zodat d'r teennagels goed kunnen drogen, maar op de trap naar Café O'Lei, breekt er al eentje. Gelukkig heeft Ralph haar echte slippers meegenomen.

We hebben een lange tafel met zijn dertienen, en kiezen allemaal iets lekkers uit, nadat de heren d
e nagels van de dames uitgebreid hebben moeten inspecteren. Het is een beetje een gek sfeertje, iedereen is een beetje stil vandaag... toch een beetje emotioneel iedereen? Aan Ralph en Lau wordt gevraagd of ze zenuwachtig zijn, maar nee... Ook niet omdat de trouwmevrouw net heeft gebeld, of we haar met spoed terug kunnen bellen. Maar dat doen we wel na het eten.
Na het eten en de overheeeeeerlijke Lavoflows, die iedereen zonder uitzondering kies, is het bijna half 2, en nemen we afscheid van elkaar. Om 4 uur begint het GROTE SPANNENDE TROUWGEBEUREN, dus iedereen heeft nog even om lekker te tutten.
Ralph en Lau gaan tot de make-up en haarmevrouw komt, nog de laatste dingen regelen. Welke papieren moeten mee, we bellen nog even met Judy, onder ambtenaar van de Burgerlijke Stand, om de ceremonie door te spreken, en we regelen met het restaurant dat ze 's avonds de taxi's voor ons regelen. Check, dubbel check! Nu kunnen we echt genieten!
Stipt om half 3 wordt er op de deur geklopt. Het is Reiko, een Japanse dame die Lau een even gaat opfluffen voor d'r grote dag. Maar omdat Ralph dat natuurlijk niet mag zien, neemt Lau Reiko mee naar de kamer van Kathy. Een enorme rolkoffer wordt de kamer ingetrokken en daar komen weer twee enorme gereedschapskisten uit. Ze zitten vol met haar en make-up-spullen.
Omdat Lau natuurlijk geen proefkapsel heeft kunnen doen, mag ze een kapsel uitkiezen uit het plaatjesboek van Reiko. Er staan de mooiste dingen in, en eigenlijk is het heel lastig kiezen; want Lau heeft haar jurk alleen maar gepast met los haar. Kan het dan wel omhoog? Uiteindelijk kiest ze voor een middenweg, en Reiko en moeders zijn het helemaal eens met die keuze. Ook over de make-up zijn we het snel eens. Niet te zwaar!
Na een zogenaamde 'voor-foto' gaat Reiko aan de slag. Het is een stil vrouwtje, maar ze verstaat d;r vak wel. Ze heeft grote prijzen gewonnen op het gebied van bruidstyling. Ze is zelfs de beste van Maui en de op 3 na beste van Hawaii. Nou, dat is toch mooi meegenomen, zo effetjes via via, over internet. Reike vertelt dat ze dit is gaan doen omdat ze eerst weddingplanner was en soms bruidjes zag waarvan ze dacht 'ach gut'! Dat kon ze beter, dacht ze. En dat kon ze ook!
Harry vindt het allemaal wel interessant wat er allemaal voor kwastjes en tangetjes en speldjes er uit die koffers komen, en gaat er dus even gezellig naast ziten.
Na anderhalf uur krullen, opsteken, opmaken en haarsprayen, is het klaar. Er wordt een 'na-foto' gemaakt, voor in Reiko d'r plaatjesboek, want het is schijnbaar goed gelukt. Als Lau zichzelf dan eindelijk in de spiegel kan zien, is ze dan ook erg tevreden. Heel anders dan normaal, dus even wennen, maar wel heel mooi.
Terwijl Lau zich in d'r Bruisgebeuren hijst, krijgt Kathy ook een bloemetje in d'r haar. Net als ze weg wilt gaan, is Lau klaar. Jep, goedgekeurd door Reiko en de rest van de familie. Lau vind het zelf wel even een beetje te veel van het goede. Want zo zit je in je zomerjurkje met je vlassige strandharen, nog geen twee uur later ben je van top tot teen gekapt, gemanicuurd, gemaquileerd, en hangt er een prachtige trouwjurk om je lijf. Maar het went snel, je trouwt maar een keer, dus je moet er van genieten... en nu is het dus afwachten wat Ralph er van vindt.
Ralph beleeft ondertussen een relaxte anderhalf uur. Hij past zijn trouwpakkie; jep, zit als gegoten. En gaan daarna op z'n gemak wat nummertjes op zijn nieuwe Ipod zetten. Dat is namelijk leuk voor straks in de auto naar het trouwstrand.
Daarna een frisse douche (het is toch nog steeds 28 graden, zweten!!) om uiteindelijk het trouwpak maar weer aan te trekken. Ralph belt nog even naar de kamer van de Slotjes om te vragen waar zijn moeder uithangt. Die is even kijken bij Lau, maar al snel komt ze naar haar zoon om te checken of alles wel goed gaat met het trouwpakkie en de zenuwen. En dat is beide het geval.
Annemieke piept er nog even tussenuit om Laura eventjes te helpen, maar als snel gaan vaders en moeders De Leeuw, Ralph ophalen (hand in hand met mams) om gezellig met hem mee te gaan naar Spices, het restaurant van het hotel waar onze vriendjes en vriendinnetjes zich inmiddels ook al verzameld hebben.
Als Ralph binnenkomt zit iedereen er behoorlijk zenuwachtig bij met zijn cocktail, maar er wordt nog wel flink oeh en ahh geroepen over Ralph zijn trouwoutfit. Een mooie grijze broek, met een roze overhemd, bruine riem en bruine schoenen. Wauwie!!
Het zenuwslopende wachten op de bruid kan beginnen... maar die zenuwen worden niet al te erg op de proef gesteld. Eigenlijk is de bruidegom best relaxed, maar wel heeeel nieuwsgierig!
Ondertussen heeft Lau ook d'r oorbelletjes, kettinkje en armband (met bedeltjes van al haar vriendinnetjes) omgehangen, slippertjes aangetrokken, dus het kan allemaal gaan beginnen!! Nog even een rare zussenfoto, en dan gaat de hele familie Slot, op weg naar Spices. Keurig aan de arm van Harry, wordt Lau door het hotel geloodst. De reacties onderweg zijn heel erg leuk; mensen die het prachtig vinden en die spontaan beginnen te feliciteren. Je zou op je verjaardag ook zo'n jurk aan moeten...
Pas als ze het restaurant binnengaan, krijgt Lau haar eerste kriebels. Maar die duren maar kort, want buiten op de patio staat Ralph, in zijn prachtige mooie pakkie. Grienen
natuurlijk! Ralph kan op zijn beurt Lau d'r uitdossing erg waarderen. Tranen met tuiten! Mooier dan gehoopt, prachtig! En dat zijn termen die we nog vaak zouden gaan horen vandaag. Iedereen heeft trouwens heel erg zijn best gedaan. Met kop en schouders Harry, die voor de gelegenheid een officieel Hawaii-shirt heeft aangetrokken. Na wat gegiegel, het showen van onze kleren aan iedereen, is het tijd voor cocktails.
Nu is het officieel, we gaan trouwen! We hebben het spannendste moment gehad (we gaan toch heus wel Ja-zeggen) dus we hebben wel zin in een feestje. Toch is de rest nog wel een beetje gespannen, dat kunnen we goed merken. Maar na wat verhalen over Reiko, en de slippers van Laura kan iedereen wat ontspannen en glijden de cocktails er lekker in.
Op een gegeven moment sneaken er ineens wat mensen weg, maar dat hebben we niet zo in de gaten. Want het is echt waar; op je trouwdag heb je alleen oog voor elkaar.
Als het tijd is om de auto te halen, om naar het strand te gaan, blijken de auto's mooi versierd met ballonnen (eerst was nog even de verkeerde auto versierd, maar daar hebben we niets van gemerkt).
We staan nu pas stil bij het feit dat we best wel een hele coole trouwauto hebben, ookal rijden we er al een aantal dagen in rond. Een rode ford mustang cabrio, wat wil je nog meer. Terwijl we wachten tot iedereen zijn auto heeft gehaald, vertelt Ralph dat ie speciaal voor Lau een aantal nummers op z'n supersonische nieuwe Ipod heeft gezet. Liedjes die we tijdens deze vakantie veel hebben gehoord, liedjes die Lau gewoon heel mooi vindt. Met Adele – Roling in the Deep uit de speakers, rijden we in een lange stoet naar Makena Surf... Niet te snel... want de kapsels moeten wel in de plooi blijven zitten.
Als we aankomen bij het parkeerplaatsje bij Makena Surf, staan Bill en Juddee al op ons te wachten. Leuk om ze in het echt te ontmoeten, na al die gesprekken via de mail en telefoon. Met zijn allen lopen we we paadje naar beneden naar het strand, langs prachtige bamboe, en mooie rode hibiscusstruiken. Er loopt een meneer voor ons uit die alles filmt met een flipcameraatje. Later blijkt dat de broer en assistent van onze fotografe Natalie te zijn.
Op het strand zien we in de verte al een tafel met een taart erop, en de spullen van onze fotograaf staan. Het is precies de plek waar we gisteren van hadden besloten dat het de beste zou zijn! Het is even uitvogelen hoe nu het beste te lopen met een trouwjurk en slippertjes in het zand, maar uiteindelijk staan we allemaal klaar; OM TE GAAN TROUWEN!

Wat er precies allemaal is gezegd en gedaan tijdens de ceremonie, weten we niet precies meer. We weten nog wel dat we ademloos elkaar hebben aangekeken, hebben gehuild, hebben gelachen. Het is allemaal gelukt met het uitwissel van de ringen, de zogenaamde lei's (bloemenkransen), geloftes en er is natuurlijk flink gekust. We weten wél dat de ceremonie precies was zoals we het wilden, en dat er prachtige Hawaiiaanse elementen in zaten. Gelukkig hebben we alle 'tekst' die is voorgelezen op papier gekregen, dus kunnen we dat op ons gemak nog eens teruglezen.

Na de kus, breekt spontaan de zon door, en worden we door al onze lieve familie en vrienden gefeliciteerd. Ook hier wordt er weer lekker wat afgejankt! Goddank voor waterproof make-up!
Nu het is tijd om de getuigen de akte te laten tekenen. Eerst moeten we zelf onze handtekening zetten en Lau moet aangeven hoe ze gaat heten. Laura de Leeuw, natuurlijk! Daarna zetten Kathy en Annemieke hun handtekening op de akte. Nu is het echt officieel en tijd voor een toost!
Omdat je niet echt mag drinken op de stranden in Amerika, krijgen we cider wat gewoon in een champagnefles zit, dus het is net echt. Na wat leuke groepsfoto's en wat geslobber is het tijd voor de taart. Maar met de zon is er ook een flink windje opgestoken, dus da's nog best een hele kunst. Ook is het doodzonde om het mooie taartje aan te breken, maar een hapje van de bruidstaart hoort erbij. Net als een degelijke slagroomneus, moet Ralph gedacht hebben. Want terwijl we romantisch elkaar een hapje geven, duwt ie z'n stuk taart in Lau d'r gezicht. Gelukkig geen schade, en de taart blijkt erg lekker, maar wel erg zoet.
Omdat het zo erg waait dat het tafelkleed steeds tegen de taart aan dreigt te wapperen, besluiten we de taart in te pakken en mee te nemen naar het restaurant waar we straks naartoe gaan.
Met onze superleuke en lieve fotografe Natalie maken we een bups hillarische groepsfoto's. Foto's met zijn allen, met de familie's. Met de dames, met de heren. En uiteraard van ons tweetjes. Terwijl de rest staat te genieten van de werkelijk sprookjesachtige zonsondergang, kiekt Natalie een miljoen foto's van ons in allerlei poses. We rennen zelfs het water even in, en Lau d'r jurk blijkt behoorlijk strandproof.
Omdat de fotografe helemaal lyrisch wordt van de mooie kleuren die aan de horizon te zien zijn, blijft ze een stuk langer dan we haar betaald hebben. Als we op een gegeven moment echt niet meer weten hoe we moeten staan en pijn hebben in onze kaken van het lachen, moeten we nog een keer van haar de lucht in springen. Bij dat allerlaatste reepje zonlicht is it a wrap!
We bedanken haar en zijn nu al benieuwd naar de foto's. We spoelen het zand van onze voeten en verlaten het schemerige strand. Het is inmiddels na 7 uur, en we hebben allemaal best trek.
Getrouwd en gelukkig klimmen we weer in onze mustang en gaan onze gasten voor naar Sarento's, waar we de avond eens even goed gaan afsluiten. De auto's worden geparkeerd door de mensen van de Valetparking (nadat Ralph eerst voorbij het restaurant is gereden en we met de hele stoet een extra rondje doen op het naastgelegen parkeerterrein).
Het bridezilla-gedrag van Lau, eerder deze week, heeft zijn vruchten afgeworpen. We hebben een prachtig gedekte tafel op de privepatio van het restaurant. Moeders geeft de manager nog wat Nederlandse 'Pas getrouwd' slingers die opgehangen worden, en het feest is compleet.
Zodra onze stoelen zijn aangeschoven door de 4 obers die tot onze beschikking staan, krijgen we (nu echte) champagne en komen de eerste hapjes al op tafel. Die hadden we van te voren uitgezocht, en hoewel het niet de verwachte 'tapas-achtige' hapjes zijn, maar eerder gewoon gerechten, is het leuk om met zijn allen een paar borden te delen.
Onze customized menukaarten vallen ook in de smaak. We hebben de menukaart van het restaurant laten afdrukken zonder prijzen (iedereen moet gewoon lekker nemen wat ie wilt) en met bovenaan de pagina's 'Ralph & Laura, Just Maui'd'.
Iedereen bestelt lekker wat te eten en we laten een paar goede flessen wijn aanrukken. Het mag ons aan niet te kort komen, want de vier knipmessen voorzien ons steeds van vers water, vouwen je servet op als je naar het toilet gaat, en schuiven zonder uitzondering de stoelen aan. Ralph krijgt het zelf voor elkaar dat ie toestemming krijgt om een menukaart met leren buitenwerk te mogen stelen. Hihi, als je een grote zak geld komt brengen, dan doen mensen alles voor je!
Het is zoals elke avond lekker zwoel, en we genieten van de avond, het eten, en elkaar. Rob houdt nog een mooie speech, en we krijgen nog wat telefoontjes uit Nederland waar het nu al woensdag 4 mei is, en iedereen net is wakker geworden.
Rond een uurtje of half twaalf, laten we taxi's komen. Morgen halen we de auto's wel weer op; het is zo dichtbij. Onze vriendjes en vriendinnetjes smeden plannen om nog ergens te gaan stappen, maar wij bedanken daarvoor. We zijn moe, hebben een een dag achter de rug die precies is gegaan zoals we het graag wilden, maar dan nog beter. En ja... we hebben natuurlijk ons eerste nachtje als husband & wife voor de boeg.
Ralph sjouwt Lau nog even keurig over de drempel, en dan is het ruim na 12 uur en is 3 mei echt, echt, echt voorbij. Het is bizar hoe lang we naar deze reis en deze dag hebben toegeleefd. En het was het waard, want hoe cliché het ook klinkt; Het was werkelijk de mooiste dag van ons leven. En we hadden het geen moment anders willen doen.

dinsdag 3 mei 2011

We zijn GETROUWD!!!!

Lieve mensen!

Bedankt voor jullie lieve berichtjes!! Bij ons is 4 mei net aangebroken, en we zijn lekker aan het nagenieten van een fantastische dag. De uitgebreide verslagen komen nadat we klaar zijn hier, want het is hier veel te leuk om achter de laptop te zitten.

Maar we zullen lief zijn, en alvast wat foto's met jullie delen! Het is slechts één camera, maar het is een begin.  Dit zijn foto's van voordat we gingen trouwen en nadat we zijn getrouwd.

De foto's van tijdens de bruiloft, die onze fotograaf heeft gemaakt, laten nog wel even op zich wachten. Maar in ieder geval alvast veel kijkplezier!

maandag 2 mei 2011

Dag 25 - Maui - Tsunami-alarm en BBQ op het strand

Met morgen ineens al een trouwpartij op het programma, is het ineens toch nog een heel geregel. Het restaurant moet kortgesloten, wat is nou het goede strand? En de trouwmevrouw, hoe is het daar mee? En we moeten ook nog administratieve dingen regelen.
Een goed idee om de ochtend even voor ons zelf te nemen en de laatste dingen te regelen. Voordat we op pad kunnen, gaan we nog even langs bij Rob en Annemieke waar we een gesmeerd broodje krijgen. Hoeven we niet meer te ontbijten! Toch wel handig, je (schoon)ouders mee op vakantie.
Met onze to-do lijst gaan we op pad.
We willen op zoek naar het strand waar we trouwen, want het is natuurlijk wel handig als wij morgen op het zelfde strand staan als de fotograaf en trouwmevrouw. We hebben van Bill van Maui'd forever een routebeschrijving gekregen, maar die is nogal houtje touwtje. Eerst belanden we op een soort rots (in de verte allemaal snorkelaars, dus wel een leuke plek voor later), daarna op een piepklein strandje. Het is eigenlijk een beetje een 'mwah' standje, wat best bijzonder is, hier op Maui. Dus we lopen nog een keer de beschrijving goed na, en gelukkig, we zitten verkeerd. Uiteindelijk klopt de beschrijving zo in detail, dat het raar is dat we het niet eerder hebben kunnen vinden. Maarrrr, belangrijker: Makena Surf Beach is een prachtig strand, veel breder, met mooie rotsen. En het verloopt in Poolenalena Beach, een ander, dus het is enorm uitgestrekt. We verkennen de boel een beetje, oefenen wat :D, en bedenken wat de beste plek zou zijn om te staan tijdens de trouwerette. Helemaal blij gaan we weer richting Kihei. Wat een fijne plek.
We wippen nog even langs bij Sarento's, het restaurant, maar de General Manager is er niet. Mailen dus. Op de terugweg naar het hotel krijgen we nog even de schrik van ons leven als het Tsunamialarm afgaat. Het blijkt een test, maar de schrik zit er goed in. Pffiew. Het zal je maar gebeuren...
Op de hotelkamer richten we een minikantoor/hoofdkwartier in, en mailen met het restaurant en met Maui'd Forever voor de laatste check. We zoeken taxi's uit, en regelen dat we voordat we morgen naar het strand gaan bij het restaurant van het hotel wat cocktails kunnen drinken.
Om één uur hebben we afgesproken bij de supermarkt met onze vriendjes, om boodschappen te doen. We willen gaan BBQ-en langs het strand. Er zijn hier heel veel beachparks met vaste barbecues en picknicktafels, dus dat moet lukken. Ralph en ik rijden nog even langs het hotel om een (haast vertrouwd gevoel) koelbox te vullen met ijs.
Bij Kamaole Beachpark III vinden we een topplek onder een boom en beginnen we onze stash uit te stallen. Salade snijden, sate rijgen, biertje erbij. Het is net alsof we op een zondag op Loosdrecht zitten. Alleen ruist de zee in nog geen 20 meter bij ons vandaan en is het een heerlijke 28 graden.
Als Rob en Annemieke en later ook Harry, Corry en Kathy zich bij ons voegen, is het feest compleet. De hele bups bij elkaar! Hoe gezellig is dat?!!
Tot een uurtje of half zes vermaken we ons kostelijk op ons bbq-plekje. Lekker eten, lekker drinken, lekker weer, leuke mensen, een frisbee: Wat wil je nog meer? We zijn allemaal wel erg geïntrigeerd door de mevrouw die tot twee keer toe langs komt om de vuilnisbakken te ontdoen van lege blikjes en flesjes. Die leveren namelijk flink wat geld op hier, omdat op Maui alles vrij eco is. Dus recyclen! Aan het eind van de dag krijgt ze de zak met plastic, glas en blik nog maar moeilijk in d'r auto gestouwd. Die zit er echt tot de nok toe vol!
Terwijl Ralph, Lau en Harry kijken naar een regenbui die in de verte over Kahoolawe, een eiland verderop, trekt, denken ze walvissen te zien. Maar het zouden net zo goed rare golven kunnen zijn, want het Whale-season is net afgelopen. Misschien een verdwaalde... nouja, als we zelf maar geloven dat we er eentje gezien hebben!
Na de BBQ nemen we afscheid van iedereen. Vanavond even een rustig avondje. We checken de mail. Alles is geregeld. Mooi, daar hoeven we niet meer over te denken.
Voor de laatste keer gaan we als vriendje en vriendinnetje uit eten. Het is niet veel, want we zitten nog vol van de BBQ. En we kunnen ook geen hamburgers van de kaart krijgen. Echt een toppertje is het niet dus, maar wel fijn om even rustig samen te zitten. Tja... je zou denken, na drie weken met zijn tweeën zijn ze elkaar wel zat. Maar, nee hoor! En daarom gaan we morgen lekker trouwen!
We hadden eigenlijk met onze ouders afgesproken om nog een drankje te drinken in de zwembadbar, maar omdat we horen dat er een soort schorre Stevie Wonder aan het kweelen is, kloppen we maar even bij onze papsen en mamsen aan. 'We gaan niet naar die schorre neger, ga maar lekker slapen, doen wij dat ook!'.
Geheel zoals het hoort pakt Lau keurig d'r tandenborstel om bij Kathy te gaan slapen, Ralph moet vannacht in zijn eentje in het hele grote bed. Met veel zin in morgen, vallen we allebei – Lau na de traditionele hotelbedfoto met Kathy en Ralph na een rondje internetten – in slaap.

zondag 1 mei 2011

Dag 24 - Maui - Lahaina & de club compleet!

Een klein beetje een onrustig nachtje, want midden in de nacht worden we wakker door een enorm geloei. We staan meteen naast ons bed. Geen idee wat dat is... maar als Ralph aan het knopje van de Fan zit, gaat het uit. Prima. We gaan weer slapen.

's Ochtends beginnen we bij de telefoon in onze hotelkamer. Het belrondje naar onze ouders levert op dat ook zij vannacht wakker zijn geworden van een of ander brandalarm, terwijl wij waren overtuigd dat het onze plafondventilator was. Hoe toevallig was Ralph zijn knopjesactie!
We informeren bij de Papa's en de Mama's wat ze die dag gaan doen, en daarna bellen we onze vriendjes en vriendinnetjes. We besluiten om met hen naar Lahaina te gaan. Een oud dorpje verderop op het eiland, wat vroeger de hoofdstad van Hawaii (of Maui) was. Carlijn en Marlies zijn daar gisteren al geweest, maar die gaan ook gezellig mee.
Rond tien uur staat iedereen voor onze hotelkamer om even naar de luxe te spieken, en dan gaan we in twee cabrio's op weg naar Lahaina. De weg loopt lang de kust (dat doen bijna alle wegen hier, behalve die naar het vliegveld, dwars het eiland over), dus het is een mooie tocht, langs het ene mooie strand na het ander. Iets minder mooi voor de kapsels van de dames, maar dat mag de pret niet drukken.

Als de schoudertjes een beetje zeer beginnen te doen van de zon, parkeren we de auto in Lahaina en duiken we het winkelstraatje in. Er worden wat souvernirtjes aangeschaft. Lau schept nog wat badzout in een potje (hadden we al in San Fransisco gezien, en nu toch maar gedaan), Mark en Carlijn bezoeken een reuze interessante Chinese Tempel, terwijl de rest buiten een beetje staat te cultuurbarbaren.
Onze maagjes beginnen een beetje te protesteren dus strijken we neer bij Kimo's. De dames worden heel even afgeleid door een smakelijke meneer in een handdoek, maar dan mogen we het terras aan zee betreden. En dan echt een terras AAN zee. Soms worden de gasten bij de reling nat van het opspattende water.
We bestellen lekker visgerechten en cocktails, stoppen de bloemetjes die op ons bord liggen in ons haar, maken hoedjes van parasolletjes en sluiten af met een enorme ijstaartpunt die we met zijn zessen maar moeilijk weg krijgen.
Na nog even een mooie zonnebril voor Carlijn te hebben gekocht, gaan we naar Hillo Hattie, een echte Hawaii-bloezenwinkel. Alles, maar dan ook alles is daar in Hawaii-print te vinden. We krijgen als we binnenkomen een schelpenketting omgehangen, dus we zijn gelijk in de sferen. Toch vinden de Hawaiibloesjes niet echt gretig aftrek. Wel vinden we de XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXL Hawaiibloes erg indrukwekkend. Toch krijgen we het voor elkaar om met wat nutteloze troep naar buiten te lopen. Het is allemaal zo vrolijk spul hier!
We springen weer in de Carbio's, deze keer gaan de dames in de Sebring en de mannen in de Mustang. Onderweg stoppen we nog bij een fruitstalletje voor wat minibanaantjes.
We kiezen er voor om nog een keertje naar het strand bij ons hotel te gaan, want Ralph heeft iets geks met zijn elleboog (hij wordt maar groter en groter) dus we vinden het wel lekker om dichtbij het hotel te zitten.
Als we in zee liggen te spartelen, komen Corry en Kathy ook nog aanlopen. Kath heeft een of ander surfboard met een kijkgat, maar echt lekker werkt dat niet.
Lekker relaxed klooien en kletsen we een beetje de middag door. Met Mark bouwen Ralph en Lau een nieuwe dijk, want het water komt weer hoog en andere mensen hebben onze dijk van gisteren in beslag genomen.
Omdat we Cath en Maarten vanavond moeten ophalen, gaan we bijtijds van het strand. Zodat er nog wat gedoucht en boodschappen gedaan kan worden. Wij gaan nog even naar de drugsstore om wat medische spulletjes voor Ralph's Elleboog from space te kopen. Daarna snel douchen en aankleden, want om half zeven worden we opgepikt om te eten!!
We eten bij de Vietnamees, een adresje uit de Lonely Planet. Het ligt niet echt voor de hand, en het ziet er nou ook niet mega-hawaiiaans uit, maar het is wel erg lekker! We moeten rijstenvellen vullen met munt, groenten en vlees of vis. En dan dippen in de saus. Mjaam. Jammer dat de kok met zijn vieze vingers met pleister het eerst even bij Mark komt voordoen.
Met de broek op de vreethaak snel naar het vliegveld (20 minuten rijden) om Cath en Maarten op te halen. Bij het vliegveld is het best druk met auto's, maar we zien in de verte de slaperige koppen van de laatste twee van de club, dus springen we uit de auto en is het een lekker hysterisch weerzien.
In het donker, met de kap eraf (nog steeds dik in de twintig graden!) cruisen we weer naar Kihei. Het is zo ontzettend vakantie! En dat met al je vrienden en naaste familie! We zijn wel even extra blij op dat moment. Terug in het appartement van de vriendjes en vriendinnetjes drinken we champagne om te vieren dat we compleet zijn, en hebben we het erg gezellig met wat biertjes en hapjes. Net zoals in Nederland eigenlijk.
Als Ralph en ik weggaan komen we de bewaking tegen, klachten van geluidsoverlast. Misschien zijn we iets te enthousiast geweest :)
We laten de taxi voor wat het is, en lopen naar het Maui Coast Hotel. Een kleine twintig minuten. Het is even lekker een momentje samen, want die hebben we nog niet veel gehad op Maui. En het is helemaal top om door de warme avond/nacht te lopen.
Omdat we helemaal niet meer zo goed tegen drankjes kunnen, bekijken we nog even wat we morgen moeten doen, en gaan we lekker snel slapen!!