Dag 9 - Op naar Zion NP

Vanochtend hadden we er alweer een week opzitten!!! En we hebben indrukken opgedaan voor een maand, en we gaan maar door! Met dat in het achterhoofd hebben we het vanochtend rustig aangedaan. Een beetje uitgeslapen (geprobeerd), naar de gym, even zwemmen in het zwembad en bubbelen in de hottub. Maar op de een of andere manier zaten we om kwart over negen toch al weer op de weg. Huh?

Page/Lake Powell was kort maar krachtig. Een plek waar je veel langer zou kunnen doorbrengen. Mochten we ooit teruggaan naar Amerika, dan is een weekje rondvaren op Lake Powell wel iets wat op het verlanglijstje kan.

Maar goed, vandaag was het de beurt aan Zion National Park om onze oogjes uit de kassen te doen rollen. En da's gelukt hoor! Terwijl we via het oosten het park in reden, kwam er na elke bocht wel een aaaaaaah-moment. We zijn wel verknocht aan de rode Utah-rotsen. En het is heel leuk om na de Grand Canyon, nu een canyon vanaf de bodem te ontdekken. Met als gevolg dat je aan alle kanten tegen kilometers hoge rotswanden aan kijkt.

We hadden bedacht dat het wel leuk zou zijn om op GIANT SCREEN een film over Zion te gaan kijken, aangezien we toch nog niet konden inchecken in het hotel. Helaas was het geen film met prachtige HD-beelden van Zion, maar iets moeilijks met een indianengod enzo. Dan zijn we toch een beetje cultuurbarbaren.

Gelukkig scheen buiten de zon op volle kracht, en is Springdale (het plaatsje vlak voor de ingang van het park, waar we ook slapen) hartstikke leuk. Na een beetje winkeltjes kijken, gingen we maar eens inchecken om vervolgens de korte broekjes aan te trekken, en nog een stuk door het park te wandelen.

Met de shuttlebus (da's steeds echt heel goed geregeld in de NP's) naar halverwege het park gereden en een trail gelopen. We zijn maar begonnen met een poezziewoezzie-trail, want het was eigenlijk best heel heet. En we hadden niet zoveel tijd meer voordat het donker werd. Wel een leuke trail, langs de Virgin-rivier, en we kwamen langs een campsite(South), waar iedere plaats een bbq en pickniktafel had. En waar de meest gare tentjes stonden. Daar begon ons kampeerhartje toch wel van te kloppen. Maarrrr, ze hebben hier tarantula's, dus dat idee is toch wel van de baan.

En ja, het is natuurlijk onze honeymoon, dus vanavond lekker luxe gegeten in een sjiek restaurant. Geen burgers, hotdogs, maar varkensrack en een pasta met schelpdieren. Mjammjam!

En jaja, Lau werd gevraagd om haar ID, toen ze wijn wilde bestellen. Maar toen Ralph liet zien hoe OUD!! ie al was en vertelde dat Lau bij hem hoorde en ook al 25 (bijna 26 ;D) was, mocht het ineens wel. Maar dat kwam waarschijnlijk omdat de serveerster Lau's grapje over de ouwe-bokken-leeftijd van Ralph wel leuk vond.

Nu is het even afwachten of de rest van de familie Slot veilig in Los Angeles is aangekomen. Wij gaan in ieder geval morgen Zion onveilig maken op onze wandelschoentjes.

DOEI!

Lau & Ralph

Dag 8 - Naar Lake Powell (Page)

Nieuwe Foto's!!

Het begint haast een beetje saai te worden, maar toch was de zoveelste zonsopkomst deze vakantie een waar pareltje. Net op tijd werden we wakker om vanuit ons bedje te zien dat het zonnetje aan het opkomen was. Ik zou zeggen, kijk naar de foto's om een idee te krijgen hoe mooi dat was. Het was in ieder geval een reden voor Lau om – totaal tegen de normale gang van zaken in – uit bed te springen en naar buiten te rennen voor foto's. Ralph bleef lekker lui liggen, want die zag toch niets zonder lenzen :-)

Na een ontbijtje op onze veranda, was ons Monument-Valley avontuur alweer voorbij, en reden een prachtig stuk naar Page. Omdat we daar veel te vroeg aankwamen om te mogen inchecken, gingen we het stadje even verkennen en even naar de supermarkt voor water en een donut. Toen we naar de auto wilden lopen, hoorden we een gil. Bleek dat er een mevrouw in een elektrische rolstoel van zo'n hoge Amerikaanse stoep af was gelazerd. Omdat de mensen die dichter bij haar waren, eigenlijk niet echt in beweging kwam, zijn we er maar naartoe gerend, en heeft Ralph de mevrouw aan de praat gehouden (ze lag op straat gedrappeerd, naast haar rolstoel) terwijl andere mensen 911 belden. Vrij snel kwam er een hele opgewekte agent aan, die met handschoentjes aan die mevrouw ging helpen. Toen er ook nog een enorme ladderwagen van de brandweer en een ambulance aankwam, vonden we dat we wel weg konden. Maar wel gek, dat die Amerikanen een beetje suf staan te kijken en eigenlijk niet echt iets doen (op een oudere dame van de supermarkt die na het rennen meteen aan het zuurstof kon, na dan ).

We gingen maar eens een kijkje nemen bij de Glen Canyon Dam en Lake Powell. Die dam is toch wel indrukwekkend, want hij is nogal groot. En als je ziet wat voor een watermassa 'ie tegenhoudt... als 'ie ooit stuk gaat, dan wordt de Colarado een nog veel ongezelliger riviertje.

Maar dankzij de dam is wel het prachtige Lake Powell ontstaan. Met onze parkenpas konden we het bijbehorende park op, en een scenic drive rijden. We zijn even bij een haventje gestopt, Wahweap, om te kijken naar de bizarre Homeboats. Boten waar je met een gezin of twee kunt doorbrengen, al drijvend op Lake Powell. Want het is een briljant meer om op rond te dobberen, in de zomer is het dan ook stinkend druk. Maar dat het leuk is, weten ze, dus kost het huren van een bootje gemiddeld 250 dollar!!! We zijn dus maar aan de oever gebleven. Wat helemaal niet erg was, toen bleek dat we iets verderop (bij Lone Rock) met de auto het strand op mochten! Een goede lunchplek! En het was nog knetteren ook! We zijn best wel een beetje verbrand.

Na Lake Powell besloten we naar de Horseshoe Bend te gaan. Een bocht in de Colorado die je vanaf de oever goed kunt zien. Je moet er een flink stuk voor lopen door het mulle zand (het is wel een mooi stuk), dus dat was even zweten. Om de bocht goed te kunnen zien moet je wel op de rand van een afgrond gaan staan, en daar is ondergetekende niet zo'n fan van. Dus Lau ging lekker op d'r buik bij de rand liggen, terwijl Ralph 'Adriaantje!!!' uithing en foto's ging maken.

De weg terug omhoog was nog even zweten, dus als beloning mochten we Ralph z'n Ipod Nano gaan kopen bij de Wallmart. Tuurlijk nog veel meer gekocht, maar dat hoort in zo'n achterlijk grote winkel.

Na alle cabins van de afgelopen dagen, was ons hotel een feestje. Superdeluxe! Dus lekker getrut, gedouched en wat gegeten in het restaurant van het hotel (niet echt een aanrader en het duurste tot nu toe). Nu liggen we al de hele avond lekker tv te kijken. Dat is ook wel even lekker na een week met allemaal van die indrukken. Morgen gaan we naar Zion National Park, dus dan zullen we ook wel weer helemaal flabbergasted zijn van alle pracht en praal.

Tot morgen!!

Ralph & Lau

Dag 7 - Naar Monument Valley

Als je dan toch in de Grand Canyon bent, en je wordt om tien voor zes wakker, wat doe je dan? Juist, je springt in je kleren en je gaat nog een keer de vrieskou trotseren voor een canyon in het ochtendlicht. We deden 'm gewoon nog een keer. Omdat het kon en omdat je nou eenmaal naast een van de zeven wereldwonderen slaapt.

Na een ontbijt in het gigantische cafetaria (met internet) in Grand Canyon Village, besloten we dat het wel mooi was geweest, en reden via de weg langs de Rim en een paar uitkijkpunten naar het westen. Het laatste uitkijkpunt, Desert View, wat nogal druk was met gehaaste, irritante andere toeristen (we zijn in het voorseizoen, dus we zijn niets gewend), was goed voor een blik op de Colorado (waar ie vandaan kwam), en waar wij vrijdag naar toe zouden gaan.

Langzaam werd de omgeving roder van kleur, en een stukje meer dor, dat ook. Bijna 3 uur nadat we uit Grand Canyon Village waren vertrokken kwamen we aan in Monument Valley.

Tussen twee enorme rode rotspartijen vonden we Gouldings Campground, waar we een Cabin geboekt hadden. Prima huisje met een verandaatje. Koffers naar binnen en hoppa, naar het park aan de overkant van de weg.

En ja, we waren nog maar net bekomen van de schoonheid van de Grand Canyon, kregen we dit om onze oren. Zoals het hoort gingen we eerst even naar het Visitor Center, waar je eigenlijk al bijna het mooiste uitzicht had op de drie Buttes die je wel kent uit een western-film. Nadat Ralph was aangevallen door zo'n dor 'rolbosje' (die hebben dus stekels), gingen we eindelijk profijt hebben van onze dikke wagen. Een dirtroad van 17 mile, door Monument Valley. Hoe cool!

Ruim drie uur hebben we rondgehobbeld tussen al die rode rotsformaties. Natuurlijk vooral ook heel druk geweest met het aftroeven van de grote hoeveelheid Franse en Duitse toeristen. Rood woestijnzand en gas geven is dan een leuke combinatie.

Toen de zon onder ging (HET moment in Monument Valley) hebben we nog even de paniekerige fotografenmassa zitten gadeslaan. Iedereen staat te klooien met statief, zenuwachtig rond te rennen voor het beste plekje, heel bijzonder. Zelf natuurlijk ook een kiekje gemaakt, maar daarna gingen we eten in Restaurant The View, waar we als een soort aquarium op Monument Valley uit konden kijken. Onder het genot van onze eerste echte hamburgers en géén alcohol, daar doen de Navajo's niet aan, zagen we het donker worden.

En jeetje, het was alweer bijna 9 uur, dus wij als een jekko naar onze cabin terug! Nog eventjes The Weather Channel gekeken, omdat er nogal wat tornado's zijn in Oklahoma en Mississippi. Gelukkig hebben wij het alweer wat warmer. Een graadje of 18! En zon!

Trusten!

Dag 6 - Graaaaaaand Canyon

Ten eerste: NIEUWE FOTO'S!

Pffffieew! Met ons buikje volgegeten (het is dit keer wel gelukt een tafeltje te krijgen ergens in de Grand Canyon!) kunnen we terugkijken op een hele mooie dag. Ook omdat we maximaal in de vakantiestand staan, helemaal zen zijn en het heel gezellig hebben met elkaar, maar vooral omdat de eerste echte vakantiehoogtepunten zich hebben aangediend.

Vanochtend heel stoer om kwart voor 6 de wekker gezet, want de zon kwam om 6 uur op, en dat scheen nogal spectaculair te zijn hier. Wij dus met onze gekreukelde hoofden naar buiten, de vrieskou in. Het was eigenlijk al een beetje licht, maar van dat grijze ochtendlicht, dus we hadden nog goede hoop. Bibberend aan de rim, stonden we te kijken naar het schouwspel van schaduwen waar we voor waren gekomen. Maar de echte magnefieke goude, rode en oranje rotsen bleven uit. Bleek dus dat er een wolkje voor de zon hing op het moment supreme. Kak. Maar eerlijk is eerlijk, het was even zo goed fantastisch om daar te staan en de canyon te zien 'wakker worden'. Van grijs naar gekleurde rotsen.

Rond half 7 was Ralph z'n spanningsboog meer dan voorbij, dus ging 'ie opwarmen onder de douche. Ik zei dat ik nog even wilde blijven kijken, maar na 5 minuten had ik bevroren handjes (waarom zou je ook handschoenen meenemen op huwelijksreis?), dus hield ik het ook voor gezien. Maar niet nadat ik koffie had gehaald voor mijn toekomstige echtgenoot. Nu weet ik zeker dat 'ie 'ja' zegt... 

8:00 uur. Totale paniek. De TomTom is kwijt. De cabin wordt overhoop gehaald, rugzakken geinspecteerd. Maar niets... Dus zonder navigatie op weg naar het Helikopter-vliegveld, voor een helikoptervlucht! We zijn er flink chagerijnig om. En da's natuurlijk geen manier om aan zoiets gaafs te beginnen. Dus wordt er al rijden nog een driedubbelcheck gedaan. En wat blijkt. Ralph had het geheime groene vakje in zijn tas nog niet ontdekt. Laura wel... Tomtom gevonden. Wij weer blij. Klaar voor iets cools!

Op het vliegveld in Tusayan worden we gewogen om de plek in de helikopter te bepalen. Gelukkig ziet alleen de incheck-meneer dat. Na een filmpje met de safety instructions, een half uurtje wachten, krijgen we een zwemvest om (we vliegen boven een rivier, dus dan moet je een personal floating device om) en wordt er een foto van ons gemaakt voor de heli.

Terwijl de wieken draaien, klimmen we in het toestel, worden we vastgesnoerd en krijgen we een koptelefoon op. Onze vrouwelijke piloot wenst ons nog een fijne vlucht, en we krijgen 'It's a beautiful day' van U2 te horen, terwijl we opstijgen en over het Kaibab National Forest vliegen. Als we bijna bij de rand van de Canyon zijn worden er pauken opgevoerd, met een dramatisch hoogtepunt als de bomen op het plateau onder ons, plaats maken voor oneindige diepte...wauw....

Allememaggies! Mogen we even een minuutje stilte?

Laten we het zo zeggen; toeristischer kan het natuurlijk haast niet, er werd zelfs een Nederlandstalig verhaaltje over de Canyon afgedraaid tijdens de vlucht. Maar toch was het adembenemend, magnefiek, nouja, woorden te over. Het is vooral iets wat we nooit hadden willen missen.

Na een klein half uurtje en met vochtige oogjes landden we weer op het heliplatform. Om wraak te nemen op Ralph z'n Route 66-bordje-aanschaf, wilde ik eigenlijk wel heel graag de foeilelijk gephotoshopte foto van ons voor de helikopter hebben. Met een oorkonde erbij natuurlijk.

Eenmaal terug in Grand Canyon Village besluiten we een stukje van de Rim-trail te lopen vanaf het Geologisch museumpje bij Yavapai point. Al snel komen we tot de conclusie dat overdag de kleuren van de Grand Canyon veel beter uitkomen dan we 's avonds en 's ochtends hebben gezien. Vanaf een aantal belachelijke uitkijkpunten (Lau d'r hoogtevreesje is aardig op de proef gesteld) is het genieten geblazen.

We doen even een lunch, die we buiten in de zon op eten. Daar maken we ook kennis met een raaf. Ooit wel eens zo'n beest gezien? Je moet je een kraai voorstellen, maar dan groter dan een meeuw. Of een flinke kip. En ze zijn totaal niet schuw. Net zoals de eekhoorns die overal opduiken en wel een hapje lusten, of de muildierherten (watte?) die effe de weg oversjokken. Het is ten strengste verboden om de dieren te voeren, maar we denken dat die regel of te laat is ingesteld, of met grote regelmaat aan de laars wordt gelapt.

Na de middag beginnen we aan de Hermits Rest route. Een pad langs het randje van de Rim, links van het dorp. Met ook weer overweldigende uitzichten, het is in de namiddag weer totaal anders dan in de ochtend. Ook zien we een paar keer een glimp van de Colorado Rivier die 1,6 kilometer beneden ons ligt. En we volgen vanaf boven de poppetjes die de zogenaamde Bright Angel Trail lopen. Dat is een route van twee dagen, tot aan de bodem van de Canyon. Heeeeeeel gaaf, maar daar hebben we te weinig tijd voor, zijn we niet sportief genoeg voor, en is eigenlijk best wel griezelig, want enorm steil.

Na een paar kilometer langs de rim, begint het wel erg hard te waaien, waardoor we af en toe de shuttlebus naar een volgend uitzichtpunt nemen. Maar omdat je toch wel veel meer ziet als je gewoon wandelt, lopen we de laatste twee kilometer toch weer zelf.

Rond half 6 komen we aan bij het eindpunt en nemen we de shuttle terug naar de Village, waar we snel een restaurant in duiken. Hongerrrr van zo'n dag buiten!

Inmiddels weer lekker in onze cabin, waar we de kachel zelfs aan hebben moeten zetten! Maar; de Grand Canyon is het waard!

Aangezien het nu 9 uur is, en we het ritme van een gemiddelde kleuter hebben aangenomen; Welterusten!

Ralph & Lau

Dag 5 - Route 66 naar de Grand Canyon!

Na een nachtje in ons roze motel, maakten we gebruik van het complimentary breakfast (Ei, ham, hash browns en een soort van droge bonk deeg waar je dorst van kreeg; dus ook nog eens twee mokken koffie) in Juicy's.

Daarna gingen we met Radar Love van The Golden Earring op de radio (Route66 104,9 fm) verder met onze tocht langs de Route 66.

Het eerste stuk tussen Needles en Kingman was heel anders dan we gisteren hadden gezien. We kwamen wel eerst in het typische Oatman, wat eigenlijk geen dorp maar meer een straat in oude stijl is. Veranda's, oude auto's, troepjes. Maar wel heel grappig.

Daarna mochten we met slecht 35 mijl per uur richting Sitgreaves Pass. Via kronkelweggetjes en oude mijnen gingen we steeds hoger en hoger, tot we bovenop de pas een prachtig uitzicht hadden.

Her en der een trailer, waarvan je je af vraagt hoe de mensen daar leven, zo ver van een winkel of wat dan ook vandaan. Met een verdwaalde ezel op de weg, moesten we nog even stoppen, maar van échte files zijn in ieder geval geen sprake in dit stuk van Amerika.

Bij Kingman begon de bewoonde wereld weer een beetje, met de nodige fastfoodrestaurants, benzinepompen en souvenirwinkeltjes. Dat was snel weer over toen we nog een stukje Historic Route 66 gingen rijden. Dat ging als volgt.

Lau: 'Over anderhalve mijl is er weer een dorpje, zullen we daar even stoppen?'

Ralph: 'Oke!'

Één miuut later:

Lau: 'Heeee, volgens mij is dat..... oh, nou zijn we er voorbij.

Ralph: Huh, was dat het? Staan die tien huizen op de kaart??

Zo ging het een beetje tot aan het eind van die Historical Route. Gelukkig was het in Seligman wel heel gezellig (daar werd de historic route 66 de hysteric route 66). We aten er een hamburger en een chilidog bij Road Kill's Café, dus waar dat eten daadwerkelijk van gemaakt was, weten we niet. Maar het was goed, en daar gaat het om. Bovendien konden we ons eten wegspoelen met een jampot van een liter vol met cola. Burp. 

Na het eten ontpopte Ralph zich tot de toerist from hell. Hij moest en zou een Route 66 schildje hebben. En niet een sticker, magneet, mok, asbak, sleutelhanger, nee; een echt stalen exemplaar. In hysterische winkel nummer 3 hadden we 'm gevonden. Dus waren we eindelijk klaar om naar de Grand Canyon te rijden.

Nu liepen wij de hele dag al heerlijk in ons korte broekje met onze slippertjes. Het was namelijk de afgelopen 24 uur behaaglijk warm geweest. Toen wij in Williams gingen tanken, kwamen we letterlijk en figuurlijk van een koude kermis thuis. Er lag zelfs nog een restje sneeuw! Het was ineens tien graden kouder!

Een beetje zenuwachtig reden we Grand Canyon National Park in. Want ook daar waren de sporen van het sneeuwschuiven nog te zien. Zo snel mogelijk doken we onze cabin aan de Bright Angel Lodge in, om warme kleren aan te trekken. Pas toen konden we eens even gaan beseffen waar we zaten; Aan de rand van de bizarre, gigantische, prachtige Grand Canyon. The Bright Angel Lodge is echt een aanrader. Schattige cabin en je hebt na drie keer rollen een fabuleus uirzicht.

Tussen 6 en 7 ging de zon onder, dus hebben we dat met onze nerdy verrekijker en fotocamera's eens even gadegeslagen. Veel te veel foto's gemaakt natuurlijk... en je krijgt het er nooit zo mooi op als in het echt.

Toen we een hapje wilden gaan eten, bleek dat nog niet zo eenvoudig. Het is hier zo dat je pas na een half uur tot een uur wachten een tafeltje kunt krijgen. En we hadden ook niet zo'n zin in een centerparks-kantine-achtig restaurant, dus werden de worteltjes uit Los Angeles en een paar overheerlijke pretzels tot diner uitgeroepen.

En dat was prima, vooral omdat we vroeg wilden gaan slapen, voor de zonsopkomst de volgende dag.

Groetjes uit de Grand Canyon!

Ralph & Lau

Dag 4 - Roadtrip naar Needles

De eerste 'rijdag' vandaag! Dus om half acht reden we bij het Westin-hotel weg, over de snelwegspaghetti LA door. Het viel reuze mee met files, maar dat kwam ook omdat we over de carpoolstrook mochten. Zoefden we overal vrolijk langs.

Na een uurtje waren we LA uit, en werd het rustiger op de weg en de omgeving mooier. Terwijl in Europa bijna iedere berg op zich een attractie is, hebben ze er hier honderduizendmiljoen van 't ruige soort en ze staan overal om je heen, hoe ver je kunt kijken.

De eerste stop was de Premium Outlet in Cabazon, een gigantisch winkelgebied met alle winkels die je je maar kunt bedenken. We hebben daar flink onze slag geslagen en het shopfestijn afgesloten met een bagel met cheddar uit onze eigen briljante koelboxje (we houden het wel een paar dagen uit in de woestijn!!). Na een koffie bij de Mac, waar 't meisje achter de kassa dolblij was met 5 eurocent, reden we weg naar Joshua Tree National Park.

In het visitorscenter kochten we een America Beautiful Pass (waarmee je alle Nationale Parken in kunt), en het was toch wel fijn die in onze handen te hebben en te weten dat we die kunnen gebruiken. Want dat was nog wel even onzeker door die Governmental Shutdown.

Gewapend met kaart, verrekijker en fototoestellen (en veel water!!!) cruiseden we tussen de Joshua Tree's en rare rotsformaties door.

Conclusie: Gekke bomen, goed dat het park er is, en we zijn blij dat we het hebben gezien aan het begin van onze reis, want we denken dat het na de andere parken een beetje in het niet zou vallen.

Nu klinken we misschien heel verwend, en het was heus prachtig en bijzonder om over zo'n weg door een mooi landschap te rijden, maar op weg naar Needles waar we zijn gaan overnachten, kwamen we ook zoveel moois tegen! Een enorme uitgestrekte zoutvlakte (een opgedroogd meer, Bristol Lake), een eindeloze weg, overal langs de horizon zie je bergen, strakblauwe lucht en ellenlange goederentreinen. We zijn in Amerika! En dat kunnen we waarderen.

Na een uur over zo'n weg met een gele streep in het midden, door de middle of nowhere, kwamen we aan in Amboy. Welgeteld geen huizen, wel een benzinepomp. Daar begon ook ons eerste stukje Route 66, dus het was wel typisch. Gelukkig konden we d'r wel een plasje doen, want daarna moesten we weer 1,5 uur door niets naar Needles. Maar goed, 1,5 uur is hier appeltje-eitje. Cruise Control aan, (de airco ook eindelijk, want we hebben gisteren de 27 graden aangetikt) muziekje op, en genieten maar. 

Rond 6 uur kwamen we aan in Needles, gewoon een stadje wat zomaar opduikt na een paar bergen. Het is eigenlijk best een lelijk stadje, want het bestaat uit reclameborden, want er zijn enorm veel motels en restaurants. Echt een typisch trekkers gehucht.

En in Needles barst het van die enorm lange goederentreinen, waar Lau helemaal gek van is. Ralph is meer op zoek naar roofvogels, maar die heeft tot nu toe vooral kraaien en een parkiet gezien.

Met ranzige motelletjes in overvloed, kozen we uiteindelijk voor het veilige Best Western Colorado River Inn, waar we ook nog eens korting kregen met onze ANWB pas. We dropten onze zut in onze kamer, en gingen eten in het cafe d'r naast; Juicy's River Café. Echt een diner, we kregen meteen een plastic half liter glas met ijswater. En een van de serveersters had een stem die door merg en been ging! Ze deed niet onder voor The Nanny, snerpend! Terwijl de fan's aan het plafond lekker draaiden, aten we vanavond echt heel goed. Garlicbread, Steak en een soort Hachee met pasta. Heerlijk! Budweisertje en een 'Appletini' erbij....hmmm! We zijn nu echt begonnen aan onze roadtrip!

Morgen verder met de Route 66!!

x R& L!

Dag 3 - Venice!

De jetleg duurt langer dan gehoopt, want vanochtend om 5 uur zaten we al weer naar onze favo zender: 'The Wheater Channel' te kijken. Maar goed, na een ontbijtje uit de koelbox (cheerios met melk met een mes naar binnen lepelen is ook een kunst, trouwens) waren we klaar voor nog een dag Los Angeles!

Omdat Beverly Hills ons zo goed bevallen was, gingen we de Mulholland Drive rijden. Dat is een weg door de toppen van de heuvels met mooie uitzichten en joggende celebrity's. Het was jammer dat er iets meer last van smog was, dan gisteren, maar we konden nog steeds over het belachelijk grote Los Angeles heen kijken. En dat was toch wel heel mooi!

Oh! En! Jaja! We hebben een kolibrie gezien! Moet je bij zijn geweest, denk ik.

Rond 12 uur stond het strand op het programma. Ralph wilde eigenlijk graag een schip in Long Beach bekijken, wat het reusachtigste in zijn soort zou zijn. Maar Long Beach is toch wel heel ver van Venice, waar we sowieso naartoe wilden. Dus Long Beach werd het niet, Marina del Rey werd het wel. Een vrolijke haven (je zou eigenlijk haventje willen zeggen, want zo deed het wel aan, maar niets is hier '-tje'), met dure supermarkten en winkels. Dus daar waren we snel klaar. Op naar Venice!

In Venice vonden we een briljante parking lot, voor maarliefst 15 dollar konden we de hele dag staan. Maar hij was wel dichtbij het strand en de Venice Boardwalk. En, heel belangrijk, dicht bij de Venice Canals. Want wellicht ken je ze wel uit de films, de hippe huizen langs een soort kanaal, met witte bruggetjes er tussen? Da's geen decor uit de Universal Studio's, bestaat echt. En het is ook echt heel leuk. Wel een stuk kleiner dat we hadden bedacht, maar we zouden er zelf prima kunnen wonen, is besloten.

Eenmaal op Venice Beach, keken we onze oogjes uit. Naast het heeeeeele brede witte strand, met Baywatchhuisjes, is de Boardwalk hillarisch. Rare luitjes, gekke winkeltjes, palmboompjes, overal muziek, overal snacks te koop. Vooral de rare luitjes; van de echte wacko's tot de plastic fantastic LA-meisjes en de Muscle Beach-mannen fleuren de boel op.

Om de ergste lunchhonger te stillen aten we eerst even een corndog en hebben we even zitten kijken bij een basketbalwedstrijdje. Maar de Boardwalk had prioriteit! Een zonnebril, nu al kapotte oorbellen en een heleboel foto's later hadden we pijn in onze voetjes. En bleek later, waren we al flink verbrand. Maar het was het waard! Wij vonden het sfeertje een beetje op een festivalvibe lijken.

Via Abbot Kinley Blvd zijn we terug naar de auto gelopen. Voor de mensen die wat langer in LA zijn en zin hebben om bijzonder te shoppen; hartstikke leuke plek om dat te doen. Veel leuke tentjes ook. Wij stonden een beetje in de supertoeristenstand, en voelden ons niet zo op ons gemak in dit hippe gebeuren. Maar ik zou er normaal gesproken helemaal euforisch van zijn geworden (ik zit gelukkig nog in mijn schoenenrush van gisteren).

Omdat we redelijk gaar waren, zijn we nog in de Ralph's een maaltje voor vanavond gaan kopen. Sushi en een sandwich om lekker lui op de hotelkamer naar binnen te schuiven. Heel raar, als je dan ineens elke dag uit eten moet/kan, is het ineens niet zo aantrekkelijk meer.

Morgen gaan we beginnen aan onze echte Roadtrip, dus we zijn heel benieuwd!

Dag 2 - The Big Orange

Hi! How are you! We're doing great, awesome! Thanks!

Er kan rustig gesteld worden dat bovenstaande de meest gebruikte woorden zijn in Los Angeles. Niks geen hallo of een knikje; zelfs met caissière wordt er gezellig gebabbeld! Wij vinden het wel een lekkere omgangsvorm, eigenlijk. Vooral omdat ik (Lau) overal 'Darling' wordt genoemd ... :-)

Onze eerste echte vakantiedag brak aan na een erg wazige nacht. Door de jetlag, door een overstroomde plee, slapen was gewoon een beetje ingewikkeld. Dus om half zeven stonden we naast ons bedje, en om half acht waren we onderweg, op zoek naar ontbijt.

We hadden al sinds Chicago niet meer gegeten, dus de Denny's op de hoek bood uitkomst. Heel verstandig bestelden we een ontbijtje om te delen. Want hoe ga je twee eieren, twee muffins, yoghurt en fruit in je eentje wegwerken? Naast de oneindig refill-bare koffie en thee?

Amerikanen weten daar wél raad mee en ze doen zelfs tabasco op hun ommeletje. Misschien glijdt er het dan makkelijker in...

Met de suikerspiegel weer op peil, wandelden we heel sportief naar Dollar waar we een huurauto uit mochten zoeken. De keuze was unaniem, de grootste van alle SUV's, met getinte ramen achter (want de koffers en de zon): De Ford Escape! De Jeep Liberty die Ralph oorspronkelijk had geboekt leek wel een speelgoedautootje naast onze bolide. Dus met gierende banden gingen we op weg om the Big Orange te verkennen.

Maar eerst even een stop bij een Mall voor wat boodschappen. De plaatselijke schoenenwinkel gaf nog even wat afleiding, toen bleek dat zelfs de Dames met lange tenen aan hun gerief konden komen! Violen begonnen te spelen, kleuren werden helderder; Laura -maat 42- Slot gleed soepeltjes met haar voetjes diverse schoentjes in, sommigen zelfs veel te groot.

Je begrijpt, na aankoop van een paar kekke sleehakken van nog geen 20 dollar, kon deze vakantie al niet meer stuk.

Ik zal de details van de zoektocht in de Wallmart naar fruit, kaas en worst maar achterwege laten. Hebben ze gewoon niet echt (of niet zo uitgebreid) in de US. Wel hebben we een mooie piepschuim koelbox gescoord, om ons drinken en 't beetje beleg voor de broodjes onderweg koel te houden. Tip; koop hersluitbare boterhamzakjes, dan kan het ijs uit de ijsmachines in de hotels, lekker smelten zonder er een zooitje van te maken.

Onder het genot van een drankje en een paar kaneelbroodjes koersten we naar Sunset Boulevard. Via de heuvels van Beverly Hills kwamen we terecht in Hollywood. En was het dus tijd om de toerist uit te hangen. The Walk of Fame (bizar veel sterren, aan beide kanten van de straat, dus het is eigenlijk de Walk's of Fame. Maar eigenlijk is alleen het stuk voor de grote theaters interessant) was best leuk om te lopen, want het was heel lekker weer, en er waren veel straatartiesten bezig. Leuk om een keer gezien te hebben. Enthousiaster waren we over onze Movie Stars Homes & Crime scene's-map! Wat ons een goede reden gaf om ons op eigen houtje (lees: anoniem) in Beverly Hills te begeven.(en niet in zo'n lullig busje met TOERIST & STALKER op je voorhoofd). Alsof we in het dagelijks leven nooit met 'beroemdheden' te maken hebben, reden we hysterisch heuveltjes op en heuveltjes af. Op zoek naar de huizen van Tom Cruise, David Beckham, Paris Hilton, Bruce Willis, het Playboy Mansion. Waar het op neer komt: je ziet geen reet. Alleen huisnummers en soms een oprijlaan die in de verte een geheimzinnige bocht maakt. Zelfs de Charles Manson crime-scene (waar echt geen beroemdheid woont); alleen maar bosjes. Het huis van Michael Jackson was nog het meest herkenbaar. Maar toch: Beverly Hills is wel prachtig en de huizen die je wel ziet zijn belachelijk. Dus zeker de moeite waard om er door heen te rijden.

Sowieso vinden we Los Angeles wel mooi, en dat hadden we helemaal niet verwacht. We zijn zelfs nog niet naar het strand geweest.

Om onze missie te completeren, werd het Hollywood Sign nog even op de gevoelige plaat gezet, en reden we maarliefst twee keer over de Rodeo Drive. Ja, twee keer. Want het is eigenlijk de PC Hooftstaat, maar dan met palmbomen. En zonder Holleeder-brommertjes en Jort Kelder. En toen we er de ene keer doorheen waren, hadden we iets van.... Nou, dan gaan we nog maar een keer. Je bent er toch naar toe gereden.

Inmiddels was het toch al tegen zessen, en we kregen honger, dus gingen we naar Farmers Market. En da's wel echt een aanrader. Farmers Market zijn allemaal kleine winkeltjes waar je eten kunt kopen, de één heeft Oosters spul, de ander heeft tapas, en zijn buurman heeft weer BBQ-Grill. Je krijgt je eten mee, en dan kan je dan aan een willekeurig tafeltje in het midden op eten. Heel leuk. Voor 20 dollar waren we klaar, en hadden we uiteindelijk ook nog eens een kopje Hawaiiaanse kona koffie.

Toen de plaatselijke nepkerkklok begon te slaan (het geluid kwam uit de speakers) en het donker begon te worden, vonden we de dag wel klaar.

Trouwens, we zijn erg blij dat de Shutdown even uitgesteld is. We hopen tot na onze vakantie. We zagen helaas ook dat er in Alphen a/d Rijn een of andere idioot met een machinegeweer om zich heen had lopen schieten. Bizar. Amerikaanse praktijken.

Voor iedereen in Nederland; Goede morgen!!! Maar wij gaan ons bedje nu opzoeken. Het is dan ook al 10 uur...

xxx R&L

FOTO's HIERRRRR!

Dag 1 - Het vertrek

AMSTERDAM/CHICAGO/LOS ANGELES – Ralph de Leeuw en Laura Slot zijn veilig aangekomen in Los Angeles. De reis, die zo'n 21 uur in beslag heeft genomen, heeft zich zonder noemenswaardige problemen voltrokken. Het gezellige stel gaat de komende 4 weken op roadtrip door het Westen van de United States, om uiteindelijk te trouwen op Maui.

Jaaaaaaa! We zitten gewoon in Los Angeles! Wel met wallen tot op onze kin; want het tripje was enigszins vermoeiend. De wekker ging om kwart over zes vanochtend, en nu ik dit schrijf is het kwart voor 6 Nederlande tijd... in de ochtend!

Op Schiphol ging alles van een leien dakje. Het interview bij de douane waar iedereen het altijd over heeft, stelde eigenlijk niet zoveel voor. Ralph was erg opgetogen omdat ie in de Bodyscan mocht, en we werden nog blijer toen bleek dat we in de Economy Plus sectie zaten. Iets meer been en bil-ruimte is toch wel lekker op een 9-uur durende vlucht.

En eigenlijk hebben we die vlucht heel makkelijk uitgezeten. Op Chicago was het wel een iets ander verhaal. Want we hadden slechts een krappe twee uur om over te stappen, haasten dus! Eerst door Immigration, wat behalve vingerafdrukken, een foto en de vraag of we hier op vakantie zijn, ook niet zo heel ingewikkeld was.

De bagage moesten we tussendoor ophalen, 20 meter verderop moesten we door de Customs, en weer 20 meter verderop moesten we de bagage weer afgeven. Toen met de Shuttle naar de andere terminal, daar door de Douane (kaaslucht! Iedereen moet zijn schoenen uit!) en toen hebben we het record snelwandelen nog even verbroken, om er achter te komen dat de vlucht vertraagd was. Kak.

Na een uur hangen bij de gate, mochten we het toestel in, maar Hallo! We moesten nu gewoon weer bij de losers in de gewone economy class zitten! En dan is 't wel even wennen dat je benen 4 uur lang geen bloed krijgen, omdat het zo krap is... Ralph kan inmiddels een kamasutra samenstellen van alle standjes waarin hij heeft proberen te slapen, en ik heb me stiekem bezig gehouden met het vanuit mijn ooghoeken loeren naar mijn buurman, een Latijns-Amerikaanse crimineel die waarschijnlijk net uit de gevangenis kwam. Want hij had zo'n typisch wit 'ik-kom-vrij-en-ik-neem-mee-tasje' bij zich. En een joggingpak en een paar van die Bende-tattoo's. Maar hij was hartstikke zen. Dus ik ook.

Eenmaal op LAX was het even wachten (een klein baardjaar) op de shuttlebus van het Westin-hotel, maar we zijn er dan eindelijk! Kingsize bed, tv en bank. En we kijken uit op een landingsbaan, dus we zijn tevree.

Morgen gaan we de auto oppikken en eens uitvogelen hoe Obama het heeft geregeld met die Governmental Shutdown, want als ie er komt, dan moeten we even flink aan het regelen. Maar nu eerst douchen en lekker om 9 uur naar bed :D

x Ralph & Lau

't Is zo ver!

Ja Mensen! We zijn onze eerste vakantiedag heelhuids doorgekomen! Hoezee!
Er moest nog het een en ander gebeuren voordat we morgen vertrekken, maar nu liggen we zowaar al een uurtje ouderwets te bankhangen.

De koffertjes zijn gepakt (keurig onder de 23 kilo) en de wekker is gezet! Eens kijken of we tot kwart over 6 door kunnen slapen, of dat we het bed uit stuiteren!

Iedereen ontzettend bedankt voor alle succes-, plezier- & gelukswensen! We gaan ons best doen.
Het enige waar we ons nu nog een beetje druk om maken, is de Government Shutdown in de USA. Vrijdag om middernacht moet de regering een akkoord hebben bereikt over de begrotingen, anders gaan overheidsdiensten dicht. Waaronder ook de Nationale Parken, en dat zou wel enigzins roet in het eten gooien voor ons. Maar goed... we gaan het meemaken.

De komende tijd zullen we ons blog zo vaak mogelijk bij proberen te werken!
Voor niet nader te noemen personen zullen we ons dagelijks menu ook uitgebreid culinair recenseren... (u vraagt wij draaien).

I Do Doei!

Ralph & Lau